Dnia 21 kwietnia 1924 roku grupa młodych ludzi, przeważnie uczniów uprawiających sport, a w szczególności piłkę nożną, gry sportowe i konkurencje lekkoatletyczne, założyła Rudzki Klub Sportowy. Początek klubowi dali następujący sportowcy i działacze: Edward Bielawski, Ksawery Fuks, Stanisław Garlicki, Bernard Goszczyński, Aleksander Grzybowski, Edmund Kowalski, Czesław Lis, Aleksander Norbert, Jan Osiński, Mateusz Radłowski, Leopold Rakowiecki, Stanisław Wachowski, Józef Wall, Stanisław Waszkowski, Feliks Zieliński.

Trudne były początki działalności Rudzkiego Klubu Sportowego w pierwszych latach jego istnienia. Nie było boisk, hal sportowych i innych urządzeń służących do uprawiania sportu. Był natomiast zapał i młodzieńczy entuzjazm. Klub od zarania swej działalności utrzymywał się ze skromnych składek członkowskich oraz nielicznych datków pieniężnych, które wpływały od ludzi popierających zamierzenia młodych działaczy klubu. Pierwszą i wiodącą sekcją była piłka nożna. Brak odpowiedniego boiska nie stanowił specjalnej przeszkody w uprawianiu tej dyscypliny sportu. Grano wtedy na polu, o względnie równej nawierzchni, czy nawet na suchych pobliskich łąkach. Ta dyscyplina w pierwszych latach po I wojnie światowej , specjalnych wymagań nie stawiała. Boiska z prawdziwego zdarzenia zaczęły powstawać nieco później. W rok później powstała sekcja kolarska. Liczne zdjęcia z tego okresu i wzmianki w prasie jakie zachowały się, wskazują na to, że była to jedna z lepiej pracujących sekcji kolarskich w okręgu łódzkim.

Przypomnieć tu należy olbrzymi (jak na owe czasy) wyczyn dwóch kolarzy RKS - Mariana Godosa i Stanisława Stroińskiego, którzy w 1925 roku na rowerach tzw. balonówkach dokonali rajdu dookoła Polski. Największym sukcesem piłkarzy był z kolei awans w 1939 roku z klasy B do klasy A.

Początki lekkoatletyki w Rudzie a tym samym w Rudzkim Klubie Sportowym sięgają 1924 roku. Tu już nie wystarczyło zwykłe pole, czy nawet względnie sucha i równa łąka, tak jak w przypadku piki nożnej. Poszczególne konkurencje wymagały specjalnie przygotowanych obiektów. Biegacze musieli mieć przecież bieżnie, skoczkowie skocznie, miotacze rzutnie. W tamtych odległych czasach trudno było sobie wyobrazić obiekty sportowe takie jaki zaczęły budować sobie kluby w połowie okresu międzywojennego i po II wojnie światowej w szczególności.

A jednak już wtedy, mimo tych trudności, braku obiektów i urządzeń sportowych, lekkoatletykę zaczęto uprawiać z zapałem. Ta klasyczna dyscyplina sportu odpowiadała każdemu młodemu człowiekowi, dawała możność wyżycia się i wykazania swej wyższości fizycznej nad innymi młodymi rówieśnikami w szlachetnej rywalizacji sportowej. Był to jednak okres, kiedy tych stadionów w kraju nie było za wiele. Zaczęto więc uprawiać lekkoatletykę wszędzie tam, gdzie znaleziono dłuższy odcinek prostej na względnie równym polu, gdzie gospodarczym sposobem wykonano skocznie w dal, czy też przy pomocy własnoręcznie wykonanych stojaków, przysposobiono skocznię wzwyż. Jakże często wtedy kamień zastępował późniejszą kulę, lub płaski kamień służył jako dysk. Nie było bieżni, często zwykła tyczka zastępowała oszczep. Mimo tych trudności i przeszkód lekkoatletyka była uprawiana i zaczęła się rozwijać. Tak było również i w Rudzie, w tych pierwszych latach po I wojnie światowej.

W 1925 roku powstała sekcja lekkoatletyki. Organizatorem i pierwszym kierownikiem sekcji został Giedymin Kaszyński, który skupił wokół siebie kilkunastu młodych chłopców, entuzjastów tej dyscypliny. Pierwsze zawody zorganizowano na rozległym terenie przy ulicy 1 Maja na tak zwanych placach Bolmana. Wyznaczono piaskiem bieżnię, urządzono skocznie i rzutnie.

Był już wtedy oszczep, kula i dysk. Nie wszyscy posiadali kostiumy sportowe, niektórzy biegali boso. Był jednak ogromny zapał, pierwsze wyniki i pierwsza publiczność, która z zainteresowaniem śledziła rywalizacje młodych chłopców. Place jednak już nie wystarczały, zaczęto więc organizować również biegi uliczne i przełajowe. Biegi uliczne organizowano na trasie: ulica Rudzka - Start przy ówczesnym magistracie, a trasa biegła do zegara przy stawach Stefańskiego. Były też i inne trasy. Rosły również w miarę osiągnięć ambicje zawodników. Uzyskiwane wyniki były coraz lepsze i wszystko wskazywało na to, że przy lepszym sprzęcie i obiektach sportowych z prawdziwego zdarzenia, chłopcy z Rudy mogli pokusić się o miano najlepszych w Okręgu łódzkim. Że była to prawda, pokazały następne lata.

Pierwszymi, którzy zaczęli uprawiać lekkoatletykę i dali początek tej sekcji w Rudzkim Klubie Sportowym byli: Apoloniusz Bystry, Leszek Bystry, Zbigniew Bystry, Janusz Jarzębowski, Giedymin Kaszyński, Edmund Kowalski, Franciszek Pytliński, Stanisław Wachowski, Stanisław Waszkowski, Marian Zbrożek . Zaawansowani zawodnicy znaleźli dla siebie kluby w Łodzi, które zapewniły im uprawianie tej dyscypliny, oddając im do dyspozycji obiekty i sprzęt z prawdziwego zdarzenia. Były to następujące kluby : Zjednoczone WKS, SKS. Większość zawodników z Rudy znalazła opiekę w silnej sekcji "Zjednoczonych". Wielu z nich reprezentowało najwyższy poziom, reprezentując barwy Okręgu i ustanawiając cały szereg rekordów. Do takich należą: Apoloniusz Bystry, Leszek Bystry, Zbigniew Bystry, Giedymin Kaszyński, a w latach następnych: Kazimierz Grudzień, Roman Jańczyk, Jan Rytczak i inni.

W kolejnych latach sytuacja w Rudzie nie ulega zmianie; obiektu sportowego wciąż brakowało jednak wyrastali i wybijali się następni zawodnicy: Zygmunt Cichy, Tadeusz Górecki, Wacław Gralewski, Kazimierz Grudzień, Roman Jańczyk, Jan Rytczak i inni. Ruda stała się "kuźnią" lekkoatletyki w okręgu łódzkim. Reprezentacja lekkoatletyczna Łodzi składała się w połowie z zawodników z Rudy, którzy reprezentowali wiele innych klubów łódzkich.

Sytuacja taka trwała aż do 1939 roku . Nastąpił okres 5 - letniej okupacji i sportowcy byli zmuszeni zaprzestać uprawiani umiłowanej dyscypliny, nie tylko zresztą lekkoatletyki, również i innych.

Drugi heroiczny rozdział działalności klubu stanowią lata okupacji. Ale i w tym czasie znaleźli się ludzie odważni, którzy mimo represji brali czynny udział w sporcie, szczególnie w piłce nożnej. Obok takich drużyn piłkarskich jak: "Wólka", "Wicher" czy "Cytadela" występował do 1944 roku Rudzki Klub Sportowy, którego szeregi stanowili przedwojenni wychowankowie, nie zmienił nazwy i pozostał wierny swoim barwom.

Trzeci okres działalności klubu obejmują lata po drugiej wojnie światowej. W marcu 1945 roku Leopold Rakowiecki reaktywował Rudzki Klub Sportowy. Do działalności sportowej wrócili jego założyciele, a z nimi młodzież, która garnęła się do uprawiania sportu, a w szczególności piłki nożnej. Reorganizacja sportu w 1947 roku spowodowała zawieszenie działalności RKS, w następstwie czego zawodnicy przeszli do Koła Sportowego "Naprzód" przy ZPB im. Armii Ludowej. W tej sytuacji zmieniła się nazwa, ale duch pozostał ten sam. KS "Naprzód" należy więc potraktować jako przedłużenie działalności Rudzkiego Klubu Sportowego. W Klubie Sportowym "Naprzód" młodzież z Rudy i okolic mogła dalej podnosić swoje kwalifikacje sportowe w piłce nożnej, w boksie, w siatkówce, w tenisie stołowym, w szachach, w kolarstwie, a od 1951 roku także w lekkoatletyce. Dobra praca tego koła przynosiła pozytywne wyniki. Tutaj wychował się znany kolarz Tadeusz Stolarczyk, który w 1948 roku w wyścigu dookoła Polski zajął 2 miejsce, zaś w rok później Lucjan Skąpski zdobył tytuł Mistrza Polski w wyścigu torowym seniorów na 50 km. Odnotowali również sukcesy bokserzy w mistrzostwach Łodzi juniorów. Jerzy Lisiak został w 1951 roku Mistrzem Polski juniorów w wadze średniej . Młodzi lekkoatleci w latach 1954 i 1956 zdobyli tytuł Drużynowego Mistrza Łodzi juniorów, odnosząc przy tym wiele sukcesów indywidualnych. W 1953 roku klub uzyskał własny lokal i salę gimnastyczną przy ul. Zjednoczenia 1, a w 1956 roku oddano uroczyście we władanie młodzieży stadion przy ul. Rudzkiej 37.

Wybijającymi się działaczami KS "Naprzód" byli: Kazimierz Bursa, Bernard Denys, Zenon Grabiszewski, Leon Kamieniak, Antoni Okrojek, Józef Piesiak, Roman Prade, Kazimierz Skonieczny, Henryk Warda, Stanisław Wojtas

Punktem przełomowym w działalności klubu był 1958 rok, kiedy to ponownie reaktywowany został Rudzki Klub Sportowy, co pozwoliło starym działaczom powrócić do klubu i kontynuować jego tradycje. Za ich to sprawą powstał w 1960 roku Konwent Seniorów, który w rok później dnia 26 września 1961 roku wręczył ufundowany przez siebie sztandar klubowy. O 1962 roku

przez 22 lata klubem kierował nieodżałowanej pamięci prezes Zygmunt Cichy, człowiek szczerze oddany klubowi i pracy z młodzieżą. Tak długoletnia stabilizacja organizacyjna klubu pozwoliła na prowadzenie planowej roboty szkoleniowej. Jej efektem było wychowanie przez RKS wielu mistrzów kraju i reprezentantów Polski. Z tego dorobku korzystały pełną garścią ligowe zespoły, nie tylko z Łodzi, ale i całego kraju. Ważnym wydarzeniem w życiu klubu było oddanie do użytku w 1984 roku hali lekkoatletycznej z prawdziwego zdarzenia, jedynej w makroregionie centralnym. Hala została wybudowana dzięki inicjatywie działaczy przy pełnym zaangażowaniu finansowym władz miasta, dzielnicy Górna oraz zakładów opiekuńczych. Złotymi zgłoskami zapisały się nazwiska ludzi, dzięki którym powstał ten obiekt. Należeli do nich : inicjator budowy - prezes Zygmunt Cichy, przewodniczący Społecznego Komitetu Budowy - Leokadia Rupniewska i Stefan Konka oraz sekretarz Stanisław Matuszko, który prowadził wszystkie sprawy związane z budową hali i przekazaniem jej do użytku.


a) Boks

Duże osiągnięcia odnotowali bokserzy, którzy w Mistrzostwach Polski juniorów zdobyli wiele medali złotych, srebrnych i brązowych, podobnie jak wśród seniorów i juniorów w Mistrzostwach Okręgu. Mistrzami Polski byli następujący zawodnicy: Czesław Józefiak, Sławomir Kaczmarek, Jerzy Lisiak, Władysław Piech, Zbigniew Pośniak, Wiesław Rudkowski, Jerzy Sobczak, Kazimierz Szymczak, Tomasz Worobiec.

Obok nich RKS wychował innych bokserów znanych na polskich ringach. Należeli do nich: Edward Cichacki, Stanisław Cichor, Zbigniew Czapla, Grzegorz Piech

Klub był przez wiele lat prawdziwą kuźnią talentów bokserskich, z dorobku którego chętnie korzystały renomowane kluby m.in.: "Legia" Warszawa, "Gwardia" i "Widzew" Łódź, "Stal" Stalowa Wola, "Górnik" Pszów, "Hutnik" Kraków czy "Prosna" Kalisz, a także "Czarni" Słupsk. To z tej sekcji wywodzą się następujący olimpijczycy: Wiesław Rudkowski - 1968 rok - Meksyk,

1972 rok - Monachium, Józef Reszpondek - 1972 rok Monachium.

Na sukcesy bokserów składała się praca zaangażowanej grupy szkoleniowców: Zygmunta Cegielskiego, Stanisław Frączka, Stanisława Jaskóły, Ryszarda Kargiera, Czesława Kaszni, Mirosława Medyńskiego, Eugeniusza Nowaka, Włodzimierz Tomaszewskiego oraz ofiarny wysiłek długoletniego kierownika sekcji Kazimierza Skonieczneg

b) Lekkoatletyka

Największe jednak sukcesy odnotowali młodzi lekkoatleci, którzy już od początku lat pięćdziesiątych byli wizytówką Rudzkiego klubu. Ogółem zawodnicy RKS w Mistrzostwach Polski wszystkich kategorii wiekowych zdobyli 110 medali, w tym: 38 złotych, 36 srebrnych i 36 brązowych31. W Mistrzostwach Europy juniorów Piotr Cywiński i Elżbieta Stachurska wywalczyli złoty i srebrny medal w biegach sztafetowych 4 x 100 m. Wielu zawodników reprezentowało barwy Polski w zawodach międzynarodowych i meczach międzypaństwowych.

Prawdziwą gwiazdą sekcji był Marcin Krzywański zdobywca pięciu tytułów mistrzowskich, trzech wicemistrzowskich. W 2000 roku był uczestnikiem Igrzysk Olimpijskich w Sydney. W sekcji RKS nauczyła się abecadła sportowego Elżbieta Stachurska, która w 1980 roku była uczestniczką Igrzysk Olimpijskich w Moskwie. Sekcja lekkoatletyczna na przestrzeni swego istnienia wychowała ponad tysiąc zawodników; ludzi sprawnych fizycznie; zdrowych, a zarazem światłych. To właśnie z tej sekcji wywodzą się nauczyciele, inżynierowie, lekarze, oficerowie Wojska Polskiego, działacze .polityczni i administracyjni, dyrektorzy zakładów pracy, biznesmeni.

Olimpijczycy wywodzący się z sekcji lekkoatletyki : Elżbieta Stachurska - 1980 rok - Moskwa, Marcin Krzywański - 2000 rok - Sydney.

Reprezentanci kraju, mistrzowie i wicemistrzowie Polski w lekkoatletyce:

Bożena Józefowicz, Beata Kozłewska, Jadwiga Kucharska, Joanna Natkańska, Seweryna Płocka, Elżbieta Stachurska, Małgorzata Szwed, Katarzyna Tomczak, Monika Torbińska, Piotr Cywiński, Tomasz Goworski, Marcin Krzywański, Marcin Kubiński, Roman Kwaśniak, Zbigniew Łukasiak, Stefan Matysiak, Maciej Mytkowski, Włodzimierz Rajnert, Sebastian Rzeźniczak, Marek Świątek, Sławomir Woźniak, Andrzej Wróbel, Janusz Wróbel.

Podkreślić należy przy tym, że wychowankowie RKS zasilali inne sekcje lekkoatletyczne w Polsce. W latach 70-tych Rudzki Klub Sportowy nazywano filią ŁKS. W 1987 roku sekcja awansowała do drugiej ligi seniorów. Na sukcesy sportowe lekkoatletów RKS złożyła się nie tylko rzetelna praca i wytrwałość zawodników, ale także trud szkoleniowców i działaczy społecznych. Szkolenie zawodników od powstania sekcji do dnia dzisiejszego prowadzili:

Józef Berlak ( 1959 - 1977 ), Sławomir Bis ( 1980 - 1990 ), Zygmunt Bogdański ( 1952 - 1958 ), Sergiusz Gołaszewski ( 1959 - 1962 ), Aleksander Gizelewski ( 1951 - 1961 ) , Tomasz Goworski (1983 - 2003 ), Stanisław Jaszczak ( 1997 - 2003 ), Jacek Kowalczyk ( 1989 - 2003 ), Lech Krakowiak ( 2001 - 2003 ), Bogumiła Michalak ( 1969 - 1975 ), Grzegorz Olszewski ( 1977 - 1990 ), Ryszard Pawlak ( 1981 - 1990 ), Tadeusz Szablewski ( 1988 - 2001 ), Jan Świątek ( 1975 -1993) , Kazimierz Świetlicki ( 1960 - 1966 ), Jadwiga Wajs - Marcinkiewicz ( 1965 ), Jerzy Woźniak ( 1988 - 1993 ), Jerzy Ziemichód ( 1961 - 1994 ).

Kierownikami sekcji byli: Bolesław Chęciński ( 1973 - 2003 ), Piotr Gnat ( 1961 - 1963 ), Zenon Grabiszewski ( 1951 - 1952 ), Józef Kowalski ( 1955 - 1956 ), Ryszard Krepsztul ( 1953 - 1954, 1957 - 1958, 1964 - 1968 ), Zdzisław Witkowski ( 1959 - 1960 ).

Lekkoatleci mają także wiele do zawdzięczenia Zarządowi sekcji, pracującym w nim od kilku lat osobom, a szczególnie Wiesławowi Błaszczykowi i Markowi Torbińskiemu.

Rudzki Klub Sportowy swoją działalność opierał nie tylko na tych dwóch sekcjach, ale rozwijał także pracę w sekcji piłki nożnej, kolarskiej, piłki siatkowej mężczyzn, piłki ręcznej dziewcząt i chłopców oraz w szachach.

W poprzednich latach istniały możliwości do prowadzenia tak szerokiej pracy z młodzieżą. Z biegiem czasu zaczęło brakować jednak środków finansowych na merytoryczną działalność i RKS zmuszony był niektóre sekcje kolejno przekazywać do innych klubów, bądź je likwidować.



c) Piłka nożna

Najstarszą sekcją w RKS była piłka nożna, nierozerwalnie związana z klubem od 1924 roku. Mimo dużych tradycji, drużyna seniorów nie wzniosła się ponad klasę A, a juniorzy ligę okręgową. Przez sekcję przewinęło się tysiące młodych chłopców, z których wychowało się tylko dwóch zawodników grających w zespołach drugoligowych. Jednym z nich był Jan Łubis, późniejszy szkoleniowiec zespołu seniorów. Osiągnięcia sekcji zawdzięczać należy takim szkoleniowcom jak: Reginald Fice, Jerzy Florczak, Romuald Jędrzejczyk, Zygmunt Kudelski, Henryk Machała, Mirosław Malinowski, Stanisław Tadeusiewicz, Henryk Wosiński.

Z piłką nożną związanych było wielu działaczy społecznych. Swoim zaangażowaniem wyróżnili się: Jerzy Grochulski, Jan Jabłoński, Leopold Rakowiecki, Artur Steinke.

d) Sekcja kolarska

Sekcja kolarska w odrodzonym już RKS prowadziła szeroką działalność turystyczną i wyczynową. Zwłaszcza w kolarstwie turystycznym klub należał do krajowej czołówki. Drożał sprzęt kolarski, brakowało środków na wyjazdy i organizację imprez. W latach siedemdziesiątych Zarząd klubu zmuszony został przekazać sekcję do KS "Włókniarz", a klubowi na Rudzie pozostały tylko wspomnienia. Przypomnieć należy w tym miejscu o oddanym klubowi działaczu, jakim był Henryk Warda, dzięki któremu przez ćwierć wieku kolarstwo rozsławiało Rudzki Klub Sportowy.

e) Siatkówka

W okresie powojennym, do 1980 roku, w klubie działała sekcja piłki siatkowej mężczyzn. W latach sześćdziesiątych była to prężna sekcja. Startując w lidze okręgowej seniorów zajmowała z reguły czołowe lokaty, podobnie jak zespół rezerwowy i juniorów. Po odejściu w latach siedemdziesiątych kilku czołowych zawodników, malała liczba ćwiczących i w związku z tym postanowiono sekcję zlikwidować. Należy wspomnieć o takich siatkarzach jak: Wiesław Bogdański, Janusz Dąbrowski, Stanisław Kajda, Jerzy Kozłowski, Zbigniew Majewski, Jerzy Rucki, Zbigniew Skupień. Do dobrej pracy w tamtym okresie walnie przyczynili się trenerzy Stanisław Hofmokl oraz kierownik sekcji Jan Janik.

f) Piłka ręczna

W 1968 roku z inicjatywy Zbigniewa Kuwsika przy współpracy z Marianem Boguszem w klubie powstała sekcja piłki ręcznej. Sekcja ta prawidłowo rozwijała swoją działalność, a w 1982 roku osiągnęła największy zasięg organizacyjny, kiedy to w rozgrywkach mistrzowskich startowały cztery zespoły kobiece i dwa męskie. Rok później zlikwidowano grupę chłopców i rozszerzono pracę wśród dziewcząt z zadaniem awansu do drugiej ligi. Piłkarki grały w lidze między-wojewódzkiej. Wysoko należy ocenić tytuły Mistrzyń Okręgu w kategorii młodziczek i juniorek młodszych czy dwukrotne tytuły Mistrzyń Okręgu i też dwukrotne tytuły Mistrzyń Makroregionu Centralnego zdobyte przez juniorki starsze. Drużyny juniorek klubu cztery razy uczestniczyły w półfinałach Mistrzostw Polski, a w 1980 roku, we Wrocławiu, tylko ujemnym bilansem dwóch bramek ustąpiły pierwszeństwa wejścia do finałów zespołowi "Zgody" z Bielszowic. Największy poziom sportowy uzyskała Dorota Gersz, będąc czołową zawodniczką pierwszoligowego zespołu KS "Anilana", a następnie grała w zagranicznych zespołach ligowych.

Czołowymi zawodniczkami sekcji piki ręcznej były: Małgorzata Dębowska, Ewa Jandlewicz, Marzena Kolbus, Katarzyna Kulig, Katarzyna Pieńkowska, Małgorzata Świątek, Anna Urbaniak, Elżbieta Wachoń i wiele innych.

Najwyższy natomiast poziom sportowy wśród zawodników uzyskali następujący wychowankowie sekcji piłki ręcznej: Paweł Czerwiński, Dariusz Głodek, Paweł Jachnik, Piotr Polanowski, Piotr Stelmasiak. Niektórzy z nich w barwach innych klubów sportowych Łodzi zdobywali złote medale w Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży, a także z powodzeniem uczestniczyli w rozgrywkach pierwszej i drugiej ligi. Duże zasługi w rozwoju piłki ręcznej w klubie miał trener Marian Garnysz zarazem ofiarny działacz. Wyróżnić należy też innych szkoleniowców: Henrykę Dratwicką, Jadwigę Stachlewską, Jerzego Bończaka, Mirosława Dukata, Zbigniewa Kuwsika, Tadeusz Łucia, Sylwestra Półrolnika, Zbigniewa Tomalę. Wobec przekazania kilku czołowych zawodniczek do KS "Anilana", ChKS oraz z powodu braku środków finansowych i odpowiedniej sali na początku lat dziewięćdziesiątych sekcja została zlikwidowana, a pozostałe zawodniczki przeszły do innych klubów.

g) Sekcja szachowa

Sekcja szachowa największe sukcesy odnosiła w latach siedemdziesiątych. Wtedy to była jedną z czołowych sekcji w Okręgu Łódzkim. Szachiści startowali nie tylko w rozgrywkach okręgowych, ale również w Mistrzostwach Polski i innych ogólnopolskich turniejach. Wielu zawodników posiadało wysokie kategorie szachowe i rokowało wielkie nadzieje na przyszłość. Odejście jednak kilku zawodników do "Anilany" i "Startu Piotrków", brak chętnej młodzieży spowodował, że praca w sekcji powoli zamierała. Ostatecznie została ona zlikwidowana w 1992 roku. Duszą sekcji szachowej był Leszek Lange zawodnik i kierownik, a dzielnie sekundowali mu: Jerzy Marchwicki i Zdzisław Przytulski.

KDŁ GROUP SP. Z O.O. Biuro Rachunkowe Łódź